คราวนี้ นี่ห่างหายไปจากสเปซนาน........

หลายอย่างมากมายเกิดขึ้น

จำไม่ค่อยได้แล้วหล่ะ

แต่ที่เพิ่งผ่านไปหมาดๆก้คือ การสอบมิดเทอม

อันสุดแสนจะทรหด อดทน นอนได้ 2-3 ชม. แล้วตื่นไปสอบ

เหอๆ เปนหมีแพนด้า กันไป

แล้ววันสุก ก้นัดกันไปเลี้ยง,,หยก

((แอบขอด่าเพื่อนในกลุ่ม แม่งไปกินมะตะบะกันหมด

 ชั้นไปก้ห้องก้ได้วะ เชอะๆๆๆๆ))

เรื่องหยกต่อ...แต่มีอุปสรรคมากมายเพื่อ surprise มัน

แต่แผนก้ดันแตกซะก่อน เหอๆ

พอกินกันเสด ก้ไปกินมนต์ แล้วก้ไปวัดสุทัศ

ตอนเยนๆสงบเงียบดีเนอะ ได้ไหว้พระ ทำบุน

แต่อบากให้อาหารปลาจัง พอไปแล้วนึกถึง วัดกัลยา*นะตูน

แล้วก้ได้ไปบ้านสามีเพื่อรอพี่อย่างที่หวัง

5555+ ตอนแรกก้มีฟูอยู่ด้วย

สักพักฟูก้กลับ ก้เหลือเพียงแค่เราสอง

ในบ้านที่มีทั้งหมอน เตียง ต่างๆพร้อม....

.............................

.

.

.

.

...............................

เว้นที่ไว้ให้จินตนาการ 555+

 

 

 

วันเสาก้นัดกับกวาง พลอย แพนง กีนะไปหอสมุดแห่งชาติ

เพื่อหาโครงงานวิทย์ แล้วปาจรีย์ก้ไปคนแรก อย่างเซง

แต่มีที่เซงยิ่งกว่า คือ ห้องสมุดของวิทยาศาสตร์ดันปิดปรับปรุง

เหอๆ เอือม แต่ก้ได้ข้อมูลโครงงานไทยมา

แล้วก้เลยไปหาข้อมูลที่หอสมุดจุฬาอีก

แต่แอบมีไขว้เขวจะไปเขาดิน 55+

พอไปเข้าไม่ได้ เลยให้กีนะกะพลอยเข้า

เราก้แนงก้กินข้าวรอข้างนอก

พอเสดก้กลับสยาม เพื่อไปร้องเพลงกะเพื่อนๆ

กว่าจะมากันครบ เห้ออออออออออ

แต่พอครบเนี่ย มันส์เจรงงๆๆๆๆๆ

ทุกคนปล่อยผี บ้าบอ เต้นๆ แหกปากๆๆ

แล้วก้เดินเล่นๆ แล้วก้นั่งรถไฟฟ้ากะซีไปหาพี่บอม

 

 

 

 

 

*นานๆทีทำบุนก้ดีเนอะ จิตใจแช่มชื่น

แต่ไม่รุแช่มชื่นเพราะอะไรกันแน่ 5555+

 

เฮ้อออออออออออออออออ................

ขึ้นต้นด้วยการ ถอนหายใจ ซะงั้น แหะๆ

ก้ดูที่อาทิตย์ที่ผ่านมาสิคะ

สอบ ฟิสิกส์ และ เลขเสริม

เลขเสริมก้ยังดี ก้คงได้ละมั้ง

แต่ฟิกสิกส์นี่สิ ...........ใครก้ช่วยหนูไม่ได้อีกแย้ว

คือ สามี-ภรรยาคู่นี้ เฉียบแหลมจิงๆ

สามี สอนฟิสิกส์ ม.6 ภรรยาสอนฟิสิกส์ ม.5 แล้วไง...เหอๆ

โคตโหด จัดแยกเปน ห้องสอบ 2 ห้อง สลับแถวที่นั่งระหว่างม6 และ 5

เอาแบบกะว่าเด็กคงลอกไม่ได้ แต่ไม่เปนไร เดกราชินีมีความสามรถในการลอกคะ

ให้พี่ ม.6 คนข้างๆช่วยดูคำตอบคนข้างหน้าเราให้ เหอๆ เค้าก้ทำนะ

แล้วไงหล่ะ ไอ้เราก้ลอกเต็มที่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เพราะคิดไม่ได้ คิดได้แค่ 2 ข้อ

พอเค้าบอกหมดเวลา เราก้บอกคนข้างหน้าเรา ว่าเค้าตอบผิดนะ เพราะเราคิดได้อีกคำตอบนึง

แต่พอเค้าหันมาดูข้าสอบเรา คือแบบ เค้าสลับ choice กันค่ะ!!!!!!!!!!

แล้วไงหล่ะ ปาจรีย์ ตายแน่ แก้ก้ไม่ทัน เหอๆ ตกแบบไม่ต้องห่วง ยังไงก้ตก

เห้อออออออออออ เซงแง่ววววววววววววววววววววววววววววววววววว

ไม่ใช่แค่ตกอย่างเดียว เค้าคงรุด้วยแหละว่าเราลอกอะ เหอๆ

 

ส่วนอาทิตย์ที่จะถึง ก้สอบ เลขหลัก เคมี ชีวะ ค่ะ!!!

งานก้อีกประมาน 4-5 ชิ้นมั้ง

ตอนนี้ก้แทบตายละหล่ะ

งึ๋ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

*รักBBZ รัก4/1 รักกาตูน รักแนง รักเพื่อน

*รักสามี รักป่าป๊า รักที่รัก รักแฟน รักdarling รักsweetheart รักพี่แมน รัก"กิ๊ก รักโพเพล

*รัก.........เด็กค่ะ 555555+

เสียใจ ร้องไห้ ผิดหวัง ไม่พอใจ.....

สิ่งต่างๆพวกนี้ เชื่อว่าไม่มีใครอยากจะเจอความรุสึกแบบนี้

เราเองก้เป็น 1 ในนั้น

 

แต่เมื่อได้เจอ ได้รุสึก หลายๆครั้ง มันก้ทำให้เราได้รุว่า

ไม่มีอะไรจะได้อย่างใจไปทุกอย่าง

แต่คนเราก้ไม่ใช่พระเจ้าที่จะไม่รุสึกรุสมอะไรเลย

เพียงเราอย่ามองแต่ข้อเสียของมัน

อย่างน้อยมันก้มี ข้อดี ข้อหนึ่งในตัวมัน ที่เราเองก้เพิ่งจะเหน

มันทำให้เราได้ฝึกที่จะหัด *เรียนรู้ รับรู้ และยอมรับ ความเปนจริง*

 

ประสบการณ์ต่างๆที่ผ่านมาทั้งดีและไม่ดี

มันก้พอที่จะเปนแนวทางในการดำเนินชีวิต หรือ ทำสิ่งต่างๆในอนาคตให้ดีขึ้น

ความผิดพลาดที่เคยเกิด ก้อาจจะไม่เกิดขึ้นอีก หากเรารุจักที่จะ เรียนรู้ถึงส่วนดีๆของมัน

วันนี้มีพีธีไหว้ครูแหละ....หัวเรียบตึง จนมีคนบอกจำไม่ได้

มันจะทุเรศขนาดน้านเลยเรอะยะ!!!!

แต่ก้เป็นเดกดีเพื่อนคุณครูซักวัน

แบบตั้งแต่ขึ้นตึกจนถึงใกล้ๆจบไม่หลับเยยยย

ยกเว้น ตอนครูใหญ่อ่าน,,รายงานวันไหว้ครู,,พร้อมตบท้ายด้วยกลอนวันไหว้ครูอีก

5555555555++ ทำไปได้เนอะ 1 ปีผ่านไปสำหรับการเปนครูใหญ่ ยังพูดแนวเดิม

 

วันนี้แค่วันๆเดียว ทำไมหลายความรุสึกจัง

ถ้าแบบเรียงมาตั้งแต่เช้าก้จะเป็น...ง่วง ตื่นเต้น หงุดหงิด

น้อยใจ เฉยๆ ง่วง น้อยใจ งอน เส้า ร้อน ขำๆฮาๆ หิว

รักป้า((ทองสุก)) เซ็งๆ ตื่นเต้น ง่วงมากๆ หลับ เซ็ง อึดอัด คัดจมูกน้ำมูกไหลย้อย สงสาร

เอือม............. จนกระทั่งปัจจุบัน แอบหงัดหงิดพี่ง่ะ เหอๆ

วันนี้นี่หลายความรุสึกมากๆจิงๆ อธิบายไงก้ไม่หมดหรอกเนอะ เหอะๆ

 

แต่อย่างนึงที่อยากจะพูดถึง คือ ตอนกลางวัน 3/7 รวมตัวกันเพื่อไปไหว้

,,ป้าทองสุก,,ที่รักและเคารพของพวกเรา ร้องเพลงก้ ล่มๆ จำได้กันไม่ได้

มีซึ้งตรงกลอนที่ ลูกศรแต่ง ได้ใจๆ แล้ว ไอ้เอ๋อ ก้ร้องไห้ 3 ปีติด ทำสถิติ 55+

*หนูก้ขอให้พระศรีรัตนตรัย ดูแลรักษาให้ป้าสุขภาพแข็งแรง มีความสุขมากๆนะคะ

แล้วก้ไปไหว้ ครูหนก 4/1 อันนี้ฮาๆ ได้เข้าไปห้อง 4/1เก่า น้อง*กุ๊กกิ๊ก อยู่ด้วยอ้า  

พอเข้าไป รุสึกเหมือนยังเรียนอยู่ห้องนี้ บรรยากาศเก่าๆมันกลับมา

เหมือนมันเพิ่งเป็นเมื่อวานมี่ทุกคนได้นั่งเรียนด้วยกัน

*ความทรงจำยังชัดเจน เหมือนเราอยู่ด้วยกัน นาน......ไม่เคยเปลี่ยน

((เขียนเนื้อถูกป่ะเนี่ย))

 

"งาน" คำๆนี้เบื่อเจงๆ ขี้เกียดทำอย่างรุนแรง

ขอไม่ทำได้มั้ยคะ ครู!!~

 

 

เคยเปนมั้ย อยู่ดีๆก้..ร้องไห้..ออกมา ซะงั้น

ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นอะไร

มันคงเก็บน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลมามากมั้ง

จนน้ำตามันเต็ม และเอ่อล้นออกมาเอง

เห้อ.....!!!! วังวนชีวิตอันแสนทรหด อดทน อดกลั้น

 

 

คอย.....คำๆนี้ถ้าเป็นกริยาธรรมดา ก้คงหมายถึงการอยู่เฉยๆรอให้สิ่งที่เราหวังเป็นจิง

ถ้าคิดภาพตาม ก้คงไม่เหนื่อยอะไร

ก้แค่นั่งรอ ยืนรอ นอนรอ...หรือทำอะไรต่างๆไปพลางๆระหว่างการรอ

แต่ในความจิง มันเหนื่อยนะ ทั้ง กาย และ ใจ

ถ้าเปน กาย เวลาเหนื่อยเราพอจะรุวิธีที่จะทำให้มันหายเหนื่อย..นอน ดูหนัง ฟังเพลง

แต่ ใจ พอมันเหนื่อย เราก้ไม่รุเหมือนกัน ว่าจะทำอย่างไร ให้มันได้พักผ่อน ได้หายเหนื่อยบ้าง?